Search stories, friends or teachers

People followed me

Notifications

My Works

My Drafts

มีความสุขก็ต้องมีความทุกข์

อารมณ์เป็นส่วนที่อ่อนไหวมากสำหรับฉัน ในวันที่ฉันรู้สึกว่ามีความสุขมากๆ เป็นวัน... "ความทรงจำในวัยเด็ก"
วันนั้น เป็นวันที่เท่าไหร่เดือนอะไรไม่สำคัญ สำหรับฉันถ้ามีความสุขก็เพียงพอแล้วแหละนะ
วันนั้นเป็นวันที่ฝนตกกระหน่ำลงมาอย่างหนัก เวลาประมาณบ่าย3ได้ พี่ชายของฉันติดกำดักที่ฉันวางเอาไว้ (ย้อนกลับไปในความคิดของฉัน ฝนทำท่าจะตกแล้ว...ถ้าเราชวนพี่มาที่บ้านและฝนตกพี่ก็จะกลับบ้านไม่ได้ ฮิฮิ อาจจะต้องนอนค้างที่นี่ก็ได้^^) พี่ก็ยอมมาจริงๆแถมฝนก็ตกตามแผน...ฉันนี่สุขใจจริงๆ พ่อเห็นว่าอีกนานกว่าฝนจะตกจึงเปิดการ์ตูนให้ดูไปก่อน
เย็นวันนั้น ฝนก็ยังตกอยู่ อยู่ดีๆพ่อก็พูดอะไรกับแม่ก็ไม่รู้แล้วคว้ากระเป๋า ขับรถออกจากบ้านไปเลย พอฉันเข้าไปถามแม่ แม่จึงอธิบายว่า "พนักงานในโรงงานน่ะ...เขานิ้วขาดเพราะเครื่องพิมพ์ แต่ตอนนี้พ่อไปส่งเขาที่โรงพยาบาลกับอาโกวแล้วล่ะ ให้เฮียฮาร์ทอยู่นี่ไปก่อนแล้วกัน" (อาโกวเป็นแม่ของเฮียฮาร์ทหรือพี่ชายฉันเองส่วนพ่อของพี่ชายน่ะ...เลิกกันแล้ว) หืมมมม ว่าไงนะประโยคที่ว่า "อยู่ที่นี่ไปก่อน" มันฟังดูดีชะมัด...เจ๋งไปเลย!!! ความคิดของฉันวันยังค่ำก็ยังเป็นเด็กแหละนะ
ฝนหยุดตกแล้วแต่พ่อยังไม่กลับมาเลย นี่ก็ดึกมากแล้ว "เอ้า งั้นให้เฮียขึ้นไปนอนอีกเตียงนึงนะ" แม่กำลังพาเราเข้านอน
"เฮียยังไม่ง่วงหรอก" ฉันแก้ตัวแทนพี่ "งั้นเหรอ...งั้นเดี๋ยวแม่เปิดการ์ตูนอีกเรื่องให้ดู" วันนั้นแม่เอาใจเราเป็นพิเศษ ทั้งชงโกโก้ให้ ทั้งเปิดการ์ตูน ทั้งให้นอนดึกได้พิเศษ สุดยอดไปเลย
ทุกๆครั้งที่ฉันเห็นฝนตกฉันจะนึกถึงเหตุการณ์นี้ตลอด ถึงพ่อจะไม่อยู่ด้วยก็ตามเถอะนะ
ต่อไปนี้จะเป็นความทุกข์บ้าง ฉันเจออะไรมามากมาย ทั้งเรื่องเพื่อนรักที่สุดตาย ทั้งเรื่องที่อีก9วันฉันจะเกิดแต่ท่านก็เสีย ทั้งที่อีกแค่9วันที่ยายจะได้เจอหน้าฉัน แต่เหตุการณ์ที่ฉันสะเทือนใจมากที่สุดคือ เพื่อนรักของฉันที่ตายไปแล้ว
ตายงั้นเหรอ อ้วนน่ะหรอ...หมาตัวที่มันรักฉันโดยไม่มีข้อแม้น่ะเหรอ หมาตัวที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับฉันมาโดยตลอดน่ะเหรอ ทำไมล่ะ ทำไมโลกนี้ถึงไม่ยุติธรรมอย่างนี้ล่ะ
ฉันสนิทกับอ้วนมากแต่กลับไม่รู้ว่ามันเป็นมะเร็งปอดระยะสุดท้าย... มันหอบแต่ก็วิ่งตามฉันตลอด คอยอารักขาจนวันสุดท้ายของชีวิต แต่ฉันไม่ทำอะไรให้อ้วนเลย วันสุดท้ายฉันเตะมันด้วยซ้ำ พอแกเริ่มหอบฉันก็รังเกียจคิดว่าอ้วนคงไม่อยากเล่นกับฉัน วันสุดท้ายของชีวิตมันเป็นวันเดียวกับที่ฉันเตะมันได้ลงคอ พอตอนเย็นที่ฉันกลับมาไม่เห็นเพื่อนตายผู้ทุกข์ยากด้วยกันมา ฉันก็เข้าใจว่า ไม่ใช่วันนี้แค่วันเดียวที่ฉันไม่เห็นมันแต่ฉันจะไม่เห็นอ้วนจนวินาทีสุดท้ายของชีวิตฉันเลยแหละ จะไม่เห็นเพื่อนที่จะมานั่งเป็นที่รองขาเวลาฉันไกวชิงช้า จะไม่เห็นหมาน้อยที่รอคอยฉันกลับไปบ้าน แม้จะต้องโดนยุงกัดเท่าไรแต่สำหรับอ้วน มันคุ้ม ฉันอยากทำหน้าที่ให้ดีกว่านี้ ฉันทำให้แกเสียใจมากทีเดียวสุดท้ายความทุกข์นั้นกลับพุ่งเข้ามาแทงฉันเข้าจังๆ หลังจากรู้ข่าวการตายของเพื่อนยากฉันนั่งอยู่บนรถกำลังกลับบ้าน ฉันพยายามคิดว่า ไม่เป็นไร ฉันทำใจไว้แล้ว ร้องไห้ก่อนอ้วนตายไว้แล้วด้วย แต่ความจริงคือต่อให้ฉันร้องไห้เป็นพันๆครั้งก่อนหน้านี้ก็ไม่มีทางที่ฉันจะไม่ร้องไห้รอบนี้
การตายของอ้วนทำให้ฉันกลายเป็นเด็กซึมเศร้าไปทั้งคืน ฉันนอนร้องไห้ไม่หยุด ซึ่งตอนนี้ที่ฉันกำลังพิมพ์ น้ำตามันก็เริ่มเอ่อแล้วแหละ ไม่มีครั้งไหนที่ฉันไม่ร้องไห้เวลาคิดถึงอ้วน ฉันพยายามคิดว่า อ้วนไปสบายแล้ว ดีกว่าอ้วนทรมานอยู่ต่อไปด้วยโรค แต่ต่อให้คิดอย่างนั้นฉันก็ยิ่งเจ็บจากการตอกย้ำว่าอ้วนไปแล้วจริงๆ 
ฉันไม่ทันได้เห็นหน้าอ้วนก่อนตาย ไม่ทันได้บอกลา ไม่ทันได้กอด อ้วนก็ไปแล้วแถมศพก็ฝังไปแล้วด้วย ทำไมฉันถึงทำแบบนั้นได้ลงคอ ฉันไม่ยอมรับว่าตนเองเป็นมนุษย์จริงๆ
อย่างน้อยก็ขอพูดอะไรแค่พยางค์เดียวก็ได้ ฉันอยากบอกอ้วนว่า "รักแกนะอ้วน เพื่อนที่ร่วมทุกข์สุขกันมา หลับให้สบายล่ะ" แค่นี้ก็พอแล้ว ขอร้องเถอะนะ แต่ต่อให้ฉันร้องไห้วอนฟ้าดินสักกี่ครั้งก็ไม่มีวันที่อ้วนจะกลับมา ในตอนนี้สิ่งที่ฉันทำไปให้อ้วนอยู่ก็คือ "บุญ" 
ฉันอยากถามอ้วนหลายๆเรื่อง แต่ถึงถามมันก็เป็นคำถามซึ่งไร้คนตอบ...ขอแค่อ้วนไปสบายก็เป็นบุญมากสำหรับฉันแล้ว
19
People who like your story
16
Press enter to post, Shift+Enter for new line
2
This story was one of the best and beautifully decorated which deserved a Crown.

Comment

เกศรัตน์ มาศรี
You have to keep it in the box
มีความสุขก็ต้องมีความทุกข์
Brings it forward or not?
You want to publish diary or save draft?
Do you want to remove this diary?